لینک دانلود و خرید پایین توضیحات
دسته بندی : وورد
نوع فایل : word (..doc) ( قابل ویرایش و آماده پرینت )
تعداد صفحه : 12 صفحه
قسمتی از متن word (..doc) :
امام در روز, پنج ساعت از آفتاب بالا آمده, به منبر بر آمد در آغاز, خدای را ستایش کرد, آنگونه که چونان ستایشی, از آن پیش, کس نشنیده بود. و ثنایی گفت خداوند را که دیگران نیارسته بودند ثنا گفتن. از این خطبه آنچه در خاطر راویان ماند اینست:
خداوند را سپاس که سپاس را در عین بی نیازی از سپاسگزاران, وسیله ای ساخت برای اذعان خلق به پروردگار او, و سببی افزونی رحمت را, و راهی روشن, آن کس را, که فضل بیشتر او را خواهان باشد.
من گواهی می دهم که جز الله, معبودی نیست. اوست یگانه و بی نیاز ونیز گواهی می دهم که محمد بنده اوست و فرستاده او. در ازل, به علم خویش, او را از میان خلقها همه برگزید و در میان پیامبران نیز مرتبه ای والا بخشید, تا از سوی خداوند امر و نهی کند. خداوند در رساندن احکام خود, محمد را به جای خویش قرار داد. خداوند خود به چشمها دیده نشود, و به خاطر ها درنگنجد, و در لایه های پیچیده گمانها و پندارهای انسان جای نگیرد. آری خدایی نیست جز همان الله ملک جبار .
خداوند اعتراف به نبوت محمد را با اعتراف به الهیت خود مقرون ساخت و او را به چنان ویژه کرد که یکی دیگر از خلق بدان پایه نخواهد رسید. محمد نیز شایسته این ویژگی عنایت بود, چه او خود را ویژه خداوند کرده بود و حبیب خدا بود. آری آن کس که هر لحظه به گونه ای باشد به این ویژگی نرسد, و آن دل که دستخوش هر گمانی گردد به مرتبه محبت حق نایل آمدن نتواند.
خداوند فرمود که براو درود فرستیم, تا گرامیداشت بیشتر او باشد, و هم سببی که درخواست درود فرستنده به اجابت رسد. اکنون خدای براودرود فرستد و او را از این بیش تکریم کند و تشریف بخشد و بزرگی افزاید, تا آنجا که عظمتش پایان یافتن نشناسد و تا جاودان هماره بر جای باشد.
آنگاه خداوند, پس از محمد, از میان خلق, تنی چند را ویژه خویش ساخت. این ویژگان را در پرتو اعتلای محمد اعتلا بخشید, و رتبت محمد بدیشان سپرد. تا داعیانی باشند راستین که خلق را به سوی خدای خوانند و مردمان را خداشناسی آموزند. از این دسته, در هر قرنی و زمانی, کس هست. خداوند اینان را در ازل بیافرید, به صورت انواری زبان به ستایش او گشوده, و شکر و تمجید او در دلشان افتاده. آنگاه ایشان را حجتهای خویش کرد بر هر کس که به ربوبیت خدا خستو است و به عبودیت خویش معترف.
خداوند, این ویژگان را به هنگام آفرینش دیگر آفریده ها حاضر داشت, و تا آنجا که خود خواست, کار را به ایشان سپرد و ایشان را ترجمان خواست و مشیت خویش قرار و زبان اراده خود ساخت
