
بخشی از متن:
لینک دانلود و خرید پایین توضیحات
دسته بندی : وورد
نوع فایل : word (..doc) ( قابل ویرایش و آماده پرینت )
تعداد صفحه : 5 صفحه
قسمتی از متن word (..doc) :
پیشینه تحقیق
اسلامی و احمدی (1389) اثر تراکم و تاریخ کاشت بر عملکرد و اجزای عملکرد شنبلیله را مورد مطالعه قرار دادند. طرح آزمایشی به صورت اسپلیت پلات در قالب بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار بود. نتایج آزمایش نشان داد که بیشترین و کمترین عملکرد دانه (34/88 و 3/22 گرم بر متر مربع) به ترتیب مربوط به تاریخ کاشت های 9 اسفند و 9 اردیبهشت بود. همین تیمارها بیشترین و کمترین تعداد غلاف در بوته (8/25و 8/6) و وزن هزاردانه (12 و 9/9) را نیز داشتند. کاشت دیرتر به دلیل هم زمانی مراحل گلدهی و تشکیل دانه با گرما و تاثیر بیشتر بر ساختارهای زایشی نسبت به رویشی سبب شد که کمترین شاخص برداشت مربوط به تاریخ کاشت 9 اردیبهشت باشد. همچنین تاخیر در کاشت از طریق کاهش طول دوره رشد رویشی سبب کاهش معنی دار ارتفاع بوته گردید.
کلزیج- Kolodziej
(1998) در آزمایشی در لهستان، از بین سه تاریخ کاشت اواخر آوریل (اوایل اردیبهشت)، اوایل می (اواسط اردیبهشت) و اواسط می (اواخر اردیبهشت)، اواخر آوریل را به عنوان مناسب ترین تاریخ کاشت شنبلیله گزارش کردند.
ساتیش و باردواج- Satish and Bhardwaj
(2002) در بررسی اثر تاریخ کاشت 1 و 15 اکتبر (9 و 23 مهر)، 1 و 15 نوامبر (10 و 24 آبان) و 1 دسامبر (10) آذر بر عملکرد شنبلیله در راجستان هند نشان دادند که عملکرد دانه در تاریخ کاشت 15 اکتبر بیشتر بود.
کورلا و ساینی- Korla and Saini
(2003) نشان دادند که تأخیر در کاشت شنبلیله از 6 سپتامبر (15 شهریور) تا 6 اکتبر (14 مهر) باعث افزایش ارتفاع بوته، تعداد برگ، تعداد غلاف در بوته و عملکرد دانه و بیوماس شد، اما تأخیر بیشتر در کاشت سبب کاهش این ویژگی ها شد.
تلات و گامال3- Talaat and Gamal
(2005) اثرات فیزیولوژیکی تیمار برگی پوترسین را بر گیاه زیره سیاه مورد مطالعه قرار دادند. نتایج آنها نشان داد که بکار بردن تیمار برگی پوترسین به طور معنی داری باعث افزایش رشد و پارامترهای عملکرد گیاه زیره سیاه شد که این نتیجه با غلظت mM 5 پوترسین بدست آمد.
